2η ημέρα δίαιτας (πραγματική)

Θεωρητικά μιλώντας πάντα, χθες θα έπρεπε να είναι η 2η ημέρα, αλλά κάτι μια επίσκεψη που πήγαμε και μόνο τα χαλιά δεν έβγαλαν για να τα φάμε, κάτι το πέρασμα από τα Max Perry πριν (μην μας πουν και γύφτους), ε δεν πήγε και πολύ καλά...

Με πολλές τύψεις συνειδήσεως, που πολύ θα ήθελα να τις γιατρέψω με ένα τεράστιο κομμάτι τσουρέκι γεμιστό με πραλίνα και μπισκότο, αποφάσισα ότι δε θα μετρήσω καν τη χθεσινή ημέρα κι απλά θα συνεχίσω το 6ήμερο μου στη φάση επίθεσης της δίαιτας Dukan ξεκινώντας τις 6 ημέρες από σήμερα.

Έκανα όμως την προετοιμασία μου και πήρα μία ωραιότατη συσκευασία stevia, να φάμε και κάνα ο Θεός-να-το-κάνει γλυκό, γιατί αλλιώς αντί να χάσω τα κιλά από τη δίαιτα, θα τα χάσω από το κλάμα...

Σε άλλα νέα, επειδή δε θα γίνω κανονικός άνθρωπος από τη μία μέρα στην άλλα, αποφάσισα να δοκιμάσω αντί να τρώω πρωινό σπίτι πριν φύγω για το γραφείο (που ούτε με βολεύει, ούτε το συνηθίζω), να παίρνω και το πρωινό και το δεκατιανό μαζί μου στη δουλειά. Νομίζω πώς πήγε καλύτερα από προχθές, οπότε μάλλον έτσι θα γίνει.

(Καλά ε, τρίτη μέρα που έφτασα στην ώρα μου. Με έχω κάνει πολύ περήφανη!)

1η μέρα δίαιτας

Η 1η ημέρα της δίαιτας (και δοκιμαστική) μόλις ολοκληρώθηκε.

Δε νομίζω ότι δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα, αν και γενικά δεν τρώω πολύ (γνωστή δικαιολογία των χοντρών, αλλά αλήθεια ισχύει στην περίπτωση μου).
Η δυσκολία που περιμένω είναι όταν θα κλείσω μία εβδομάδα χωρίς μακαρόνια και τυρί.
Εκεί μάλλον θα έχω κατάθλιψη και θα θέλω να κουλουριαστώ κάπου και να κλάψω, αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό.

Αποφάσισα να ακολουθήσω μία από τις πρωτεϊνικές δίαιτες, οπότε σήμερα το μενού είχε γιαούρτι, αυγά και τόνο σε εναλλασσόμενα γεύματα. Η μόνη δυσκολία είναι ότι δεν έχω συνηθίσει να τρώω πρωινό, άρα πείνασα σε ώρα που δε συνηθίζω να πεινάω.

Σε άλλα νέα, η δίαιτα απαιτεί και μια κάποια άσκηση, όμως, μάλλον σημάδι από το Θεό, το γυμναστήριο που με έψηνε, ήταν ελαφρώς κλειστό, μάλλον λόγω της ημέρας.

Σκέφτομαι να το αφήσω για τις καλένδες του Φεβρουαρίου (κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά) μήπως δεν επιβαρύνω με άλλα έξοδα τον ήδη επιβαρυμένο Ιανουάριο.
Θα δούμε...

Πάντως, το "δεν πεινάμε, διψάμε" παίζει σοβαρά και να ισχύει. :)

Παίρνοντας την απόφαση

Σήμερα είναι η πρώτη εργάσιμη ημέρα του έτους, άρα είναι και η πρώτη ημέρα που αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά οι αποφάσεις.

Ή για να μην είμαστε και υπερβολικοί (αρετή που με χαρακτηρίζει η υπερβολή :Ρ), η πρώτη μέρα από την οποία διαφαίνεται εάν θα καταφέρεις να κρατήσεις μια απόφαση ή μόνο κάτω από τα λαμπάκια του (φούξια) δέντρου αυτή είναι πραγματική.

Δύο αποφάσεις λοιπόν για το 2017:

1. Να έρχομαι στην ώρα μου στη δουλειά

2. Να σταματήσω να μοιάζω με κήτος που το ξέβρασε η θάλασσα στην Αθήνα και απειλεί να καταστρέψει την ισορροπία του περιβάλλοντος.

Για το 1, τα πράγματα είναι κάπως πιο εύκολα.

Για το 2 πάλι...

Προς το παρόν θέλω να κλάψω λίγο για τα χρόνια που έχω χάσει εγκλωβισμένη στο σώμα μιας φάλαινας, από την άλλη θέλω να κλάψω πιο πολύ για το γεγονός ότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες τώρα δε θα πεινούσα (έχω ίσως και 10 χρόνια να φάω πρωινό), το πρωινό που έφαγα σπίτι μου έχει ανοίξει την όρεξη και θέλω να φάω τα πάντα μαζί με τις συσκευασίες τους!

Θα κρατήσω τη συμβουλή και θα πιστέψω ότι διψάω, δεν πεινάω και θα το παλέψω (*κλαψ*).

Πάντως στο γραφείο, ήρθα στην ώρα μου!